Soms werken we jarenlang aan onszelf. We leren onze grenzen aangeven, doorbreken oude patronen, laten angst los of stoppen met continu overleven. Van buitenaf lijkt dat misschien alleen maar positief.

Maar van binnen kan het op sommige momenten voelen alsof we afscheid nemen van een deel van onszelf.

Want hoe gek het ook klinkt:
Zelfs patronen die ons pijn deden, waren ooit een vorm van bescherming.

Het overdenken.
Het pleasen.
De controle willen houden.
Het aanpassen.
Het altijd “aan” staan.

Vaak zijn dit mechanismen die ons ooit hebben geholpen om ons veilig te voelen in situaties waarin we ons eigenlijk niet veilig voelden.

En wanneer we die patronen loslaten, ontstaat er ruimte. Maar die ruimte voelt niet altijd meteen fijn. Soms voelt het eerst leeg.

Dat noemen we ook wel eens “the void”: de ruimte tussen wie we waren en wie we aan het worden zijn. Met allemaal nieuwe mogelijkheden.

Waarom verandering soms kan voelen als rouw

Veel mensen schrikken van die leegte. Ze denken dat ze iets verkeerd doen, omdat ze zich niet direct gelukkig of compleet voelen na een verandering.

En dat is heel menselijk.

Want verandering betekent iets nieuws verwelkomen en tegelijkertijd afscheid nemen.

Afscheid van een oude versie van onszelf.
Afscheid van manieren van overleven die jarenlang vertrouwd waren.
Afscheid van overtuigingen die ooit nodig waren om door moeilijke periodes heen te komen.

En afscheid nemen brengt vaak een soort gevoel van rouw met zich mee.

Niet omdat we terug willen naar hoe het was, maar omdat ons systeem moet wennen aan het onbekende, de leegte die er ineens is.

Ons brein houdt namelijk van voorspelbaarheid. Zelfs wanneer iets niet goed voor ons is, kan het tóch veilig voelen omdat we het kennen. Daarom kan het nieuwe in het begin onwennig aanvoelen.

Alsof we opnieuw moeten leren bewegen in een leven dat niet langer gestuurd wordt door angst of oude pijn.

De stilte na het overleven

Veel van ons hebben jarenlang geleefd vanuit alertheid. Altijd bezig met aanpassen, anticiperen of controle houden. Ons zenuwstelsel stond continu “aan”.

Wanneer die constante spanning langzaam wegvalt, ontstaat er vaak een stilte die we niet gewend zijn.

En die stilte kan confronterend zijn.

Want wie zijn we zonder de angst?
Wie zijn we zonder het overleven?
Wie zijn we wanneer we niet langer hoeven vechten om gezien, geliefd of veilig te zijn?

Dat zijn grote vragen. En het antwoord daarop ontstaat meestal niet van de ene op de andere dag.

Groei is namelijk niet alleen het loslaten van oude delen, maar ook het langzaam opbouwen van een nieuwe veilige basis in onszelf.

Ruimte maken voor iets nieuws

De leegte die ontstaat na verandering betekent niet dat we verloren zijn.

Het betekent dat er ruimte ontstaat voor iets nieuws.

Ruimte voor rust.
Ruimte om te voelen wat we écht nodig hebben.
Ruimte om keuzes te maken vanuit vertrouwen in plaats van angst.
Nieuwe wegen.

En misschien voelt dat in het begin nog kwetsbaar. Misschien voelt het alsof we moeten leren lopen op een nieuwe manier. Onwennig, voorzichtig, soms zelfs een beetje wiebelig.

Maar juist daar begint vaak de echte verandering.

Niet in het moment waarop alles perfect voelt, maar in het moment waarop we besluiten om niet meer terug te keren naar wat ons klein hield.

Je hoeft de leegte niet meteen op te vullen

Wat we vaak doen wanneer we die leegte voelen, is direct proberen haar op te vullen. Met afleiding. Controle. Nieuwe doelen. Oude gewoontes. 

Maar wat als die leegte niet het probleem is?

Wat als die leegte juist de plek is waar we opnieuw mogen ontdekken wie we werkelijk zijn?

In plaats daarvan vullen we hem met licht. Want misschien mogen we eerst even landen.

Wennen aan rust.
Wennen aan zachtheid.
Wennen aan een leven waarin we niet constant hoeven te overleven.

Groei vraagt moed

Persoonlijke groei wordt vaak romantischer gemaakt dan het werkelijk is. Maar de waarheid is dat groeien soms rauw voelt. Kwetsbaar. Spannend. 

En juist in die fase zit er enorm veel kracht.

Want wanneer we bereid zijn om door die leegte heen te bewegen, zonder direct terug te grijpen naar oude patronen, ontstaat er langzaam iets nieuws:

Meer vertrouwen.
Meer vrijheid.
Meer verbinding met onszelf.

Niet omdat we ineens “af” zijn, maar omdat we onszelf niet langer verlaten.

En misschien is dat wel de grootste vorm van heling die er bestaat

Liefs Roos Spijker, complementair therapeut. Neem gerust contact op.